Aktualności

Meksyk: Zgromadzenie Generalne Światowej Konferencji Instytutów Świeckich

Autor: A.K.   
24.11.2008.

W dniach 19-22 listopada 2008 roku w Guadalajarze w Meksyku obradowało Zgromadzenie Generalne CMIS. Przyświecały mu dwa cele: statutowy ? wybory nowej Rady Wykonawczej, nakreślenie linii programowej na najbliższe 4 lata i sprawozdania z działalności poprzedniej Rady Wykonawczej CMIS oraz pogłębienie tematyki, która była podjęta na sympozjum w Rzymie. W skład CMIS wchodzi 185 aktywnie działających Instytutów.

Na Zgromadzenie Generalne przybyło ponad 80 przełożonych generalnych instytutów oraz 20 osób towarzyszących. Obrady odbywały się w Domu Słowa ?Nazaret? w Guadalajarze w Meksyku. Uroczystymi wydarzeniami Zgromadzenia były codzienne Eucharystie sprawowane przez biskupów meksykańskich i wielu księży uczestniczących w obradach Zgromadzenia. Oprawa liturgiczna i modlitwy prowadzone były w kilku językach. Po uroczystym otwarciu ukonstytuowane zostały organy Zgromadzenia Generalnego oraz Zarząd Prezydialny.

Ważnym momentem było zaprezentowanie czteroletniego sprawozdania z działalności Rady Wykonawczej CMIS, które przedstawiła Przewodnicząca Rady Wykonawczej CMIS Ewa Kusz, Odpowiedzialna główna Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła. W swoim wystąpieniu Ewa Kusz nawiązała do poprzedniego Zgromadzenia Generalnego, które odbyło się w Częstochowie, a na którym wybrano 11-osobową Radę Wykonawczą z różnych krajów i kontynentów: Włoch, Hiszpanii, Francji, Wielkiej Brytanii, Polski, Indii, Kanady, Meksyku i Brazylii.

Ewa Kusz powiedziała, że ?te cztery minione lata wypełnione były intensywną pracą, która wyznaczyła nowe kierunki działania, nowe formy współpracy, które podejmowane były z entuzjazmem i otwartością?. Podkreśliła działalność CMIS na wielu płaszczyznach: współpraca z CIVCSVA i Stolicą Apostolską, z narodowymi Konferencjami Instytutów Świeckich. Szczególnie ważnym wydarzeniem było sympozjum zorganizowane dla uczczenia 60. rocznicy ogłoszenia encykliki ?Provida Mater Ecclesia?, które odbyło się w Rzymie i skupiło ponad 400 osób z 116 Instytutów reprezentujących 26 różnych krajów. Szczególnie ważnym wydarzeniem podczas sympozjum było spotkanie z Ojcem świętym Benedyktem XVI w Sali Klementyńskiej na Watykanie. Druga część sprawozdania dotyczyła działalności finansowej CMIS.

Ważnym wydarzeniem Zgromadzenia Generalnego były sesje grupowe dotyczące dwóch podstawowych tematów:

1.  ?Sens instytutów świeckich w Kościele i w świecie dziś? oraz

2.  ?Instytuty świeckie jako doświadczenie człowieczeństwa?.

Uczestnicy Zgromadzenia zostali podzieleni na 8 grup językowych. Po zakończeniu pracy przewodniczący każdej grupy przedstawił wypracowane wnioski. Zwrócono uwagę na kilka ważnych zagadnień:

? członkowie instytutów winni być świadkami Ewangelii, którzy najpierw słuchają Chrystusa, a potem będą mogli go przekazać ludziom,

? ludzie powinni zobaczyć w członkach instytutów radykalny katolicyzm,

? Instytuty są powołane przez Boga do budowania relacji międzyludzkich,

? mamy cieszyć się życiem opartym na Chrystusie,

? właściwe odczytywanie znaków czasu i wychodzenie naprzeciw potrzebom dnia obecnego,

? szukanie nowych obszarów komunikowania z ludźmi, edukowanie jest procesem,

? potrzeba zwrócenia się do młodych ludzi, by być bliżej nich ? wypracowanie specjalnych form komunikacji z młodymi poprzez internet,

? instytuty muszą być znakiem na trudne czasy tak jak Ojciec święty Jan Paweł II,

? współczesny świat potrzebuje miłości i dialogu, trzeba wypracować cywilizację miłości i troski,

? Instytuty są pośrednikami między Bogiem a światem,

? musimy żyć Eucharystią, słowem Bożym, czystą wiarą i świętością.

Ważnymi wydarzeniami była prezentacja 4 instytutów, która pokazała specyfikę instytutów świeckich w Kościele i w świecie. Natomiast znaczenie i cechy udziału CMIS w 36 lat od jej założenia przedstawił Emilio Tresalti z Włoch.

Kulminacyjnym momentem Kongresu były wybory do Rady Wykonawczej. Wybrano 11 członków:

1. Fernando Martín Herráez z Hiszpanii ? Przewodniczący

2. Ewa Kusz z Polski ? członek Prezydium

3. Giorgio Mario Mazzola z Włoch ? członek Prezydium

4. Marisa Parato z Włoch

5. Naoko Ozawa z Japonii

6. Cristina Ventura Gonzalez z Meksyku

7. Adalia de Oliveira Tavarez z Brazylii

8. Ks. Robert Daviaud z Francji

9. Claire Nantel z Kanady

10. Nadege Vecie z Francji

11. Ks. Gerard Lacroix z Kanady

A.K.

Fernando Martín Herráez - nowym przewodniczącym Światowej Konferencji Instytutów Świeckich

Autor: KAI   
24.11.2008.

Hiszpan, 47-letni Fernando Martín Herráez będzie nowym przewodniczącym Światowej Konferencji Instytutów Świeckich (CMIS) w latach 2008-2012. Dotychczasowa przewodnicząca ? Polka Ewa Kusz ? będzie członkiem prezydium. Wyboru dokonano podczas Zgromadzenia Generalnego CMIS, które zakończyło się w Guadalajarze w Meksyku.

Nowy przewodniczący jest od 2000 r. przełożonym generalnym męskiego instytutu świeckiego Cruzados de Santa Maria. Herráez jest profesorem antropologii na Katolickim Uniwersytecie św. Teresy z Avila. Posiada również stopień naukowy z teologii (nauki biblijne) i pedagogiki. W poprzedniej kadencji (2004-2008) był członkiem prezydium Światowej Konferencji Instytutów Świeckich.

Światowa Konferencja Instytutów Świeckich (CMIS) zrzesza 185 instytuty świeckie z całego świata i koordynuje współpracę pomiędzy nimi.

Z danych udostępnionych przez CMIS wynika, że w skali świata liczba członków instytutów świeckich wynosi 32606 oraz 2843 kandydatów. Spośród 215 instytutów świeckich (nie wszystkie jeszcze należą do CMIS) 143 zostały zatwierdzone przez Stolicę Apostolską na prawie diecezjalnym a 72 na prawie papieskim. Większość instytutów świeckich ? bo aż 183, to instytuty żeńskie, pozostałe to męskie ? zrzeszające wyłącznie świeckich mężczyzn lub także księży. Najliczniejszym jest Instytut Misjonarek Królewskości Chrystusa, który ma 2553 członkiń w 31 krajach, w tym również w Polsce.

Najwięcej świeckich konsekrowanych zamieszkuje kraje europejskie ? 160 wspólnot, w obu Amerykach ? 22, w Azji ? 6 (m.in. w Japonii, Korei i na Filipinach) i 4 w Afryce (m.in. RPA, Rwanda, Nigeria).

Spośród krajów europejskich najwięcej instytutów świeckich działa we Włoszech ? bo aż 67. Dla porównania we Francji ? 25, w Hiszpanii ? 20.

Zatwierdzone w 1947 r. przez Piusa XII instytuty świeckie zrzeszają osoby, które składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa a jednocześnie żyją w swoim świeckim otoczeniu ? pojedynczo lub we wspólnotach. Swoje apostolstwo ? jak to wyraża adhortacja o życiu konsekrowanym ?Vita consecrata? pełnią ?w świecie i za pomocą środków tego świata? czyli przez pracę zawodową i różne formy świeckiej działalności. Nie noszą żadnych oznak swojej konsekracji i ? najczęściej ? nie ujawniają faktu swej przynależności do instytutu świeckiego.

Katolicka Agencja Informacyjna

Otoczmy troską życie

Autor: Ks. Bp Józef Szamocki   
17.11.2008.

Program duszpasterski na rok 2008/2009 ?Otoczmy troską życie?

Podstawowe założenia:

Jest to hasło na wskroś ewangeliczne, zakorzenione w tajemnicy Chrystusa, jedynego Pana życia człowieka, związane z objawieniem.

?Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne? (J 3,16). ?Kto wierzy w Syna ma życie wieczne? (J 3,36). ?i Ja daję im życie wieczne? (J 7,28). ?Ja jestem Drogą i Prawdą i Życiem? (J 14,6).

Troska o życie jest więc troską o Jezusa i jest sprawą zbawienia. Życiem w wieczności razem z Ojcem.

 

Punkty ciężkości refleksji pastoralnej:

 

Zagrożenia.

  1. Zagrożone jest samo życie.

To biologiczne i to nie jest tylko problem kolejnej dżumy 20 wieku, jakim jaką jest epidemia AIDS. Powszechnie lansowana jest i panuje już kultura śmierci, które swoje żniwo zbiera w ustawach o aborcji czy eutanazji.

  1. Zagrożony jest sens życia.

Brak sensu życia potwierdza wzrastająca liczba samobójstw. Żyje się chwilą, dla doraźnego szczęścia. Modny staje się tzw. Singel, który żyje tylko dla siebie, ukazywany jako wybór wolności. Priorytetem jest wolność życiowa, czyli niezależność od nikogo i niczego, wolność psychiczna czyli bez potrzeby konsultacji lub kompromisu, wolność zawodowa, czyli podporządkowana karierze, wolność seksualna bez żadnego związku z moralnością i bez odpowiedzialności i żadnych zobowiązań, wolność finansowa, dla realizacji tylko własnych potrzeb, wolność religijna, pojmowana jako przyjmowanie własnego świata wartości osobistych, a wszystkie te przejawy wolności są coraz odważniejszą kontestacją małżeństwa, rodziny, wartości życia drugiego, religii objawionej. Taki stan prędzej, czy później prowadzi do poczucia pustki życiowej i samotności.

  1. Zagrożone jest życie religijne.

Żyć tak jakby nie było Boga, czyli panoszy się bezbożność. Zachwiany jest etyczny kodeks życia, jakim był dotychczas dekalog i prawo naturalne, często zanegowane w nowoczesnym ustawodawstwie. Zanika wiara w życie wieczne. ?Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie? (J 11,25).

 

Barwy życia

  1. Życie przejawia się na różne sposoby, jest polifoniczne: biologiczne, psychiczne, uczuciowe, intelektualne, nadprzyrodzone. Każdy z tych przejawów jest w polu troski Kościoła.

 

  1. Życie jednostki i społeczeństwa zwłaszcza podstawy życia jaką w zamyśle Boga stanowi rodzina.

 

  1. Życie w różnych fazach rozwoju człowieka: prenatalne, niemowlęctwo, dziecko, dorosły, starzec, albo życie zależne od realizacji powołania: małżeństwo, kapłaństwo, według rad ewangelicznych.

 

 

 

Przejawy troski Kościoła.

  1. Głosić Ewangelię Życia.

Tak jak została przekazana w Kościele, czyli jego świętość, nienaruszalność, integralność z życiem wiecznym, broniąc podstawowego prawa do życia, na którym opierają się pozostałe prawa człowieka. To wezwania dla katechezy, homiletyki, ale i naszej formacji. Ukazywać prawdę o Życiu, o Ewangelium Vitae, to odpowiedzieć na nowe wyzwania czasu np. sprawa in vitro. Ukazywać także jego bogactwo, łącznie z horyzontem życia wiecznego.

 

  1. Celebrować Życie. ?Abyście wierząc mieli życie w imię Jego? (J 20,31).

To dokonuje się w sakramentach:

Chrztu ? dar życia Bożego. ? W Nim było życie? (J 1,4).

Bierzmowania ? umocnienie do życia w Duchu Świętym

Pokuty i pojednanie ? życie odzyskane

Eucharystii ? pełnia życia, jego źródło i szczyt. ?Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i życie daje światu (J 6,33).

Namaszczenia chorych ? uzdrowienie życia także duchowego. ?Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i życiem? (J 6,63).

Małżeństwa ? kolebka życia i miłości

Kapłaństwa ? życie oddane Bogu i ludziom

 i sakramentaliach, np. błogosławieństwie matek, dzieci, w przeżywaniu dni świętości życia 25 marca, dnia chorych 11 luty, św. Franciszka 04 października, celebrowaniu rocznic ślubów małżeńskich itp. W rodzinie jako sanktuarium życia. ?Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, ma życie wieczne? (J 6,47).

 

  1. Służyć Życiu. Czyli być pomocą życiu czynem albo stwarzaniem klimatu dla

-          nienarodzonych

duchowa adopcja, poradnictwo rodzinne,

-          urodzonych

adopcja, domy samotnych matek, domy dziecka, świetlice,

-          naznaczonemu chorobą i ubóstwem

duszpasterstwo chorych, szpitale, hospicja, życie osób niepełnosprawnych, pomoc charytatywna, bursy, dzieła Kościoła i wolontariat

-          zranionemu nałogami i demoralizacją

AA, Ruch Czystych Serc, bractwo więzienne

-          ratując zanikające życie człowieka i przyrody

człowieka przez honorowe krwiodawstwo, przeszczepy organów, edukacja kierowców, oraz świata przyrody we właściwym pojęciu ekologii.

-          troszcząc się o powołania

to służba życiu poświęconemu Bogu i ludziom. Konieczna intensyfikacja duszpasterstwa powołań.

?Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto słucha słowa mego i wierzy w Tego, który Mnie posłał, ma życie wieczne i nie idzie na sąd, lecz ze śmierci przeszedł do życia? (J 5,24).

-          przez  duchowe ojcostwo i macierzyństwo

to sprawa dawania życia, czyli zaofiarowania drugiemu przestrzeni Boga Ojca, której we współczesnym świecie człowiekowi brakuje, jak powietrza. Dokonuje się to przede wszystkim przez ofiarę i modlitwę, powiązane z słuchaniem i rozpoznawaniem potrzeb życiowych tych z którymi i dla których żyjemy. Wtedy za św. Pawłem wchodzimy w relację między Bogiem jedynym Ojcem a dzieckiem, czyli każdym napotkanym człowiekiem, która pozwala powiedzieć: ?zrodziłem was w Chrystusie? (1Kor 4,14-15). Czyli daję życie nie to biologiczne lecz nadprzyrodzone, poprzez modlitwę wstawienniczą i ofiarę związaną z radykalizmem ewangelicznym w zwyczajnych warunkach życia.

 

 

Nasze areopagi troski o życie.

 

?A przecież nie chcecie przyjść do mnie aby mieć życie? (J 5,40). Oto obraz współczesnego świata.

W naszym powołaniu chodzi o wymiar religijny, o obecność Jezusa, który jest Życiem, w osobistym świadectwie naszego życia radami ewangelicznymi przez nawiązywanie relacji z innymi wiernymi w zwyczajnych sytuacjach codziennego życia (VC 54) w świecie, przez co dokonuje się Ewangelizacja środowisk, struktur i praw (VC 78). ?Życie konsekrowane, które już przez samo swoje istnienie w Kościele służy konsekracji życia każdego wiernego ? świeckiego i duchownego? (VC 33), wydaje się być szczególnym narzędziem Boga w wezwaniu Kościoła aby otoczyć troską życie. Czyż można jeszcze lepiej, aby odkryć wartość życia, jego bogactwo, unikalność i zakorzenienie w Bogu, w Jego odwiecznym istnieniu. Tu w tym powołaniu łączą się w swoistej syntezie konsekracja i świeckość, życie Bożej łaski i życie skażone grzechem, które powraca do swego źródła. Nie ma wzajemnego wykluczenia się żadnego z przejawów życia człowieka i przyrody, jeśli tylko jest ono kształtowane zgodnie z zamysłem Bożym i mocą Jego łaski. To nasze powołanie kształtować rzeczywistości doczesne, ?na podobieństwo zaczynu przepajając wszystko duchem ewangelicznym dla umocnienia i wzrostu Ciała Chrystusa, Jego Królestwa, a jest ono prawdziwym życiem, które się zmienia, ale nie kończy. Ono się przejawia już tutaj na ziemi na pierwszej linii frontu naszej obecności w:

  • Ekonomii i polityce
  • Edukacji, nauce i kulturze (VC 97)
  • Mediach i to we wszystkich środkach przekazu społecznego, które są dziś Urzędem Nauczycielskim ludzkości (VC 99).

Na tych areopagach trwa walka o przebudowanie świadomości ludzi współczesnego świata. Nowa rewolucja dokonywana drogą instytucji. Głównym celem jest przebudowa rodziny. Nie może być sanktuarium świętości życia, bez odniesienia do Jezusa i dekalogu jako fundamentu praw naturalnych. Liberalizm moralny, etyczny, w nauce i kulturze masowej, wzorce homoseksualizmu i tzw. Singli ludzi wolnych od wszystkiego ale zniewolonych we wszystkim od instytucji, to tylko przejawy zagrożonego życia, które wkrada się w naszą codzienność pod płaszczem tolerancji i nowoczesności. Życie konsekrowane w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie Bogu, które z natury swej jest nośnikiem wartości ewangelicznych, jest w stanie przeciwstawić się owym przejawom kultury śmierci: hedonizmowi, materializmowi, indywidualizmowi. One nie służą sprawie życia. Tylko świadectwo i dialog, obecność znaku pierwszeństwa Boga i Jego Królestwa, właściwie przeżywane zachowuje moc profetyczną, może wstrząsnąć świadomością ludzi, ?staje się wewnątrz danej kultury ewangeliczny zaczynem, zdolnym ją oczyścić i przemienić? (VC 80). Tylko Jezus daje życie światu. Troska o życie jest więc dla świeckich konsekrowanych troską o wierność charyzmatowi żyć świętością życia, przez zakorzenienie w Chrystusie w codzienności wezwań, które płyną z areopagów świata kultury śmierci. On jak sam powiedział ?Ja natomiast przyszedłem, aby moje owce miały życie i to życie w pełni? (J 10,10b). Przychodzi jako życie w nas! Troszczy się o życie w nas! Czy wierzysz i dostrzegasz wielkość swego powołania?

 

Zakochajcie się w Jezusie i żyjcie Jego życiem, aby nasz świat mógł żyć w świetle Ewangelii.

Więcej artykułów…

  1. Prawa człowieka
  2. Petycja