Dokumenty Kościoła

Świadkowie dobrego życia

Świadkowie dobrego życia [płynącego z] Ewangelii

Orędzie Komisji Episkopatu do spraw duchowieństwa i życia konsekrowanego na XV Światowy Dzień Życia Konsekrowanego

 

Biskupi włoscy zapragnęli skoncentrować zaangażowanie duszpasterskie naszych Kościołów w nowej dekadzie na tym, co Benedykt XVI słusznie nazwał naglącą potrzebą wychowawczą1. Wyzwanie wychowawcze jawi się bowiem coraz wyraźniej jako najpilniejsza kwestia dla życia społeczeństwa, a więc i Kościoła.

Sam Papież przypomina nam, że z powodu błędnego pojmowania autonomii osoby, zredukowania natury jedynie do materii, którą można manipulować, a także sprowadzenia samego Objawienia do momentu rozwoju historycznego, pozbawionego specyficznych treści, proces międzypokoleniowego przekazu wartości jest narażony na poważne niebezpieczeństwo. Dlatego tradycyjnym miejscom formacji, takim jak rodzina, szkoła i społeczeństwo, grozi pokusa rezygnacji z odpowiedzialności wychowawczej, sprowadzając ją jedynie do przekazu informacji, co pozostawia nowe pokolenia w dezorientującej samotności. W rzeczywistości prawdziwe doświadczenie wychowawcze prowadzi do odkrycia, że "ja" każdej osoby wypływa i spełnia się w relacji z "ty" i "my", a ostatecznie z "Ty" Boga, objawionym nam w Chrystusie, które stało się dla nas dostępne poprzez dar Ducha Świętego. Bowiem dopiero spotkanie z "ty" i "my" otwiera "ja" na samego siebie2. Wspierani przez tę wizję antropologiczną i teologiczną uznajemy witalne znaczenie promocji wychowania do dobrego życia [płynącego z] Ewangelii.

Do tego pilnego i fascynującego zadania są powołane wszystkie wspólnoty kościelne. W tym Dniu pragniemy powtórzyć, że "szczególna rola wychowawcza jest zarezerwowana w Kościele dla życia konsekrowanego"3. Zanim jeszcze wspomnimy o licznych dziełach wychowawczych prowadzonych przez instytuty życia konsekrowanego, trzeba pamiętać, że samo podążanie za Chrystusem, czystym, ubogim i posłusznym jest świadectwem tego, że Ewangelia może czynić życie prawdziwie ludzkim poprzez drogę upodobnienia do Chrystusa i do Jego uczuć wobec Ojca.

Ponadto sama natura życia konsekrowanego przypomina nam, że cechą fundamentalnej metody wychowawczej jest spotkanie z Chrystusem i pójście za Nim. Nie wychowuje się do dobrego życia płynącego z Ewangelii w sposób abstrakcyjny, ale angażując się dla Chrystusa, dając się Jemu pociągnąć, podążając za Jego słodką obecnością poprzez modlitewne słuchanie Pisma Świętego, celebrację sakramentów i życie braterskie we wspólnocie kościelnej.

To właśnie życie braterskie, cecha charakterystyczna konsekracji, ukazuje nam antidotum na ten indywidualizm, który gnębi społeczeństwo i często stanowi największą przeszkodę dla wszelkiej propozycji wychowawczej. Życie konsekrowane przypomina nam w ten sposób, że człowiek formuje się do dobrego życia płynącego z Ewangelii jedynie na drodze komunii.

Także rady ewangeliczne, którymi żył Jezus i proponował je swoim uczniom, posiadają głęboką wartość wychowawczą dla całego ludu Bożego i dla samego społeczeństwa. Jak przypomniał to czcigodny Jan Paweł II, stanowią one profetyczne wyzwanie i są prawdziwą "terapią duchową" dla naszych czasów 4. Człowiek, który odczuwa nieodpartą potrzebę kochania i bycia kochanym, znajduje w radosnym świadectwie czystości pewny punkt odniesienia, aby uczyć się porządkowania uczuć w prawdzie miłości, wyzwalając się z idolatrii instynktu; wubóstwie ewangelicznym wychowuje się do dostrzegania w Bogu naszego prawdziwego bogactwa, które wyzwala nas od materializmu spragnionego posiadania i uczy nas solidarności z potrzebującymi; w posłuszeństwie wolność jest wychowywana do uznania, że autentyczny własny rozwój polega jedynie na wychodzeniu z samych siebie, na ciągłym poszukiwaniu prawdy i woli Bożej, która jest "wolą przyjazną, życzliwą, która pragnie naszej realizacji. 5. Kierunki duszpasterskie przypominają, że życie konsekrowane "stanowi fundamentalne świadectwo dla wszystkich innych form życia chrześcijańskiego, wskazując ostateczny cel historii w tej nadziei, która jako jedyna może ożywiać każdy autentyczny proces wychowawczy"6. Bowiem bez wiarygodnej nadziei nie można podejmować zaangażowania wychowawczego. Życie konsekrowane, wyrażając w szczególny sposób eschatologiczny charakter całego Kościoła, wzywa każdego wiernego do tego celu, który jest nam zapewniony w Jezusie zmartwychwstałym, nadziei świata. Pielgrzymując w czasie, potrzebujemy czerpać z tego, co ostateczne, poprzez cnotę nadziei; dlatego życie konsekrowane "skutecznie odsyła do tego wymiaru eschatologicznego, którego potrzebuje każdy człowiek aby móc ukierunkować swoje wybory i decyzje życiowe."7.

Na tych podstawach rozkwita specyficzne zaangażowanie tylu instytutów życia konsekrowanego na polu wychowania, zgodnie z własnym charyzmatem, o płodności którego świadczy obecność wielu świętych wychowawców. Życie konsekrowane przypomina nam, że wychowanie jest naprawdę "sprawą serca": nie jest gmatwaniną emocji, ale osobistą syntezą, w oparciu o którą są ukierunkowane wybory i decyzje każdej osoby. Cały lud Boży spodziewa się, że to bogactwo, które zostawiło swój ślad w tylu instytucjach szkolnych i w trosce o drogi życia duchowego, umocni się i odnowi także poprzez współpracę z Kościołami lokalnymi.

Wreszcie, świętując Dzień życia konsekrowanego, jak nie odczuć naglącej potrzeby wychowawczej w odniesieniu do animacji powołaniowej" Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy wychowywać siebie do rozumienia samego życia jako powołania i daru od Boga, tak aby móc rozpoznać i ukierunkować każdego ku temu stanowi życia, do którego został powołany. Świadectwo osób konsekrowanych, poprzez radykalne naśladowanie Chrystusa, przedstawia także z tego punktu widzenia fundamentalne bogactwo wychowawcze, aby odkryć, że żyć to być chcianym i kochanym przez Boga w Chrystusie, chwila za chwilą: "Każdy z nas jest chciany, każdy jest kochany, każdy jest niezbędny. Nie ma nic piękniejszego od tego, by dać się zdobyć, zaskoczyć przez Ewangelię, przez Chrystusa. Nie ma nic piękniejszego od tego, by poznać Go i opowiadać innym przyjaźni z Nim"8.

Rzym, 6 stycznia 2011

Uroczystość Objawienia Pańskiego

KOMISJA EPISKOPATU DO SPRAW DUCHOWIEŃSTWA I ŻYCIA KONSEKROWANEGO

1 Cfr BENEDYKT XVI, Przemówienie na 59 Zgromadzeniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Włoch, 28 maja 2009.

2 ID., Przemówienie na 61 Zgromadzeniu Plenarnym KEW, 27 maja 2010.

3 KONFERENCJA EPISKOPATU WŁOCH, Wychowywać do dobrego życia płynącego z Ewangelii. Kierunki duszpasterskie Episkopatu Włoch na dziesięciolecie 2010-20, 4 października 2010, n.45

4 Cfr JAN PAWEŁ II,Vita consecrata, 25 marca 1996, n. 87.

5 KONGREGACJA DO SPRAW INSTYTUTÓW ŻYCIA KONSEKROWANEGO I STOWARZYSZEŃ ŻYCIA APOSTOLSKIEGO, Instrukcja Posługa władzy i posłuszeństwo, 11 maja 2008, n. 4.

6 KONFERENCJA EPISKOPATU WŁOCH, Wychowywać do dobrego życia płynącego z Ewangelii, n. 45.

7 BENEDYKT XVI, Sacramentum caritatis, 22 lutego 2007, n. 81.

8 ID., Homilia podczas Mszy św. inaugurującej posługę Piotrową jako bislupa Rzymu, 24 kwietnia 2005

 

Tłumaczyła z j. włoskiego Danuta Piekarz

Zmieniony ( 18.03.2011. )