Historia instytutów świeckich

Dynamizm charyzmatu założycielskiego Instytutu świeckiego

Instytut Świecki "Legionistki Maryi Niepokalanej" w Meksyku

Ojciec Felipe De Jesus Lopez OFM na początku drugiej połowy XX wieku, w roku 1954 w setną rocznicę obchodów ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny poczuł impuls wewnętrzny, żeby założyć Świeckie Stowarzyszenie Apostolskie (Instytut Świecki) po to, by umocnić wiarę katolicką i bronić swych zasad, które skonkretyzował i wjaśnił później. W szczególny sposób zatroskany był o biednych i o dzieci oraz o jedność rodzin. Zgromadzenie pod nazwą "Świeckie Misjonarki Franciszkanki" powstało za zgodą władz kościelnych w 1961 roku w mieście Etzatalan Jalisco w Meksyku. Z upływem czasu przekształciło się w Instytut Świecki "Legionistki Maryi Niepokalanej", co odpowiadało bardziej jego pragnieniu, by wnosić chrześcijaństwo w środowiska laickie, przeciwdziałając laicyzmowi obecnemu w społeczeństwie i świeckich strukturach poprzez obecność w tych miejscach aktywnych katoliczek, a przede wszystkim przez ich szczególne nabożeństwo do Maryi Niepokalanej.

Czytaj więcej: Dynamizm charyzmatu założycielskiego Instytutu świeckiego

Instytuty Świeckie


Wśród nowych form życia konsekrowanego Ojciec Święty Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej Vita consecrata wymienia także instytuty świeckie. Mimo iż formalnie biorąc jest to nowa forma życia konsekrowanego w Kościele, licząca zaledwie pół wieku, to jednak na tyle już dojrzała, że Adhortacja poświęca jej osobny punkt dziesiąty i ponadto o instytutach świeckich wzmiankuje w innych miejscach siedem razy, głównie w kontekście apostolstwa (por. VC 2, 11, 32, 42, 54, 78, 99).

Stosunkowo krótka historia instytutów świeckich naznaczona jest intensywnym poszukiwaniem własnej tożsamości, czego wyrazem są liczne wypowiedzi Kościoła[2].

Czytaj więcej: Instytuty Świeckie

Instytut Świecki Kapłański

Poszukiwania tożsamości duchowej kapłana diecezjalnego po Soborze Watykańskim II poszły w kierunku od kapłaństwa hierarchiczno-sakralnego do służebnej obecności we wspólnocie jako świadka tajemnicy Chrystusa Kapłana, z naciskiem na radykalizm życia[2]. U podstaw tak rozumianej duchowej formacji kapłanów leżą przede wszystkim dwa dekrety soborowe: dekret o formacji kapłańskiejOptatam totius[3] oraz dekret o posłudze i życiu kapłanów Presbyterorum ordinis [4]. W literaturze duchowej akcentowano więc przede wszystkim zagadnienie relacji kapłana do szybko zachodzących przemian kulturowych, technicznych oraz socjalnych, które znamionują współczesną cywilizację[5], i związanych z tym problemów osamotnienia kapłana[6]. Pisano o konieczności otwarcia na działanie Ducha Świętego [7], który pomoże na nowo odczytać zachodzące przemiany i zakorzenić się jeszcze bardziej w tajemnicy paschalnej jako źródle kapłańskiej konsekracji[8]. Jako środki, przy pomocy których miał się ten proces dokonywać, wskazywano zwłaszcza konieczność troski kapłanów o stałe nawrócenie[9], w tym próbę życia według rad ewangelicznych, które dotąd w teologii duchowości wiązano nieodłącznie ze stanem zakonnym[10]. W tym samym kierunku poszły też poszukiwania rozwiązań odnośnie do duchowej formacji seminaryjnej kandydatów do kapłaństwa[11].

Czytaj więcej: Instytut Świecki Kapłański